- 39
 - تهران | دوبی
 - شريف ، مهندسی کامپيوتر
 -مدیا سیتی دوبی
  

  نوشته های برتر:

 -رابطه مهاجر و ايران
 -مانيفست مهاجرت
 -مقايسه کشورها
 -بنيامين
 -ای داد ای بيداد
 -چرا انقدر انگليسی
 -Push و Pull
 -باگهای زندگی
 
 
Developed by
gardoon


Stats provided by


See more:

DubaiBeat - Middle East Investors

SinaBeat - Chinese Investors

PersiaBeat - Foreign Firms in Iran
        
 

مقایسه گذران و امید

فعالیت اصلی:
امید: هر چهار سال یکبار رای/ جمع کردن درب بطری/ هشتگ!
گذران: تلاش هر روزه برای گذران سالم و اخلاقی خودم و اطرافیان. (شامل مشارکت ساده سیاسی بدون توقع عجیب)

سوال کلیدی:
امید: دلار چنده؟
گذران: فشار خون‌ات چنده؟ (۶/۵ میلیون ایرانی، مستقل از قیمت دلار، از ابتلای خود به فشار خون بالا بی‌خبرند!)

آرامش مورد علاقه:
امید: بالا پایین کردن انگشت (روی صفحه موبایل خبرهای تلگرام!)
گذران: سفر/ مدیتیشن/ خنده

افق زمانی تحقق رویا:
امید: انجام اصلاحات چهارصد ساله دنیا در چهار سال یا فوقش هشت سال
گذران: گذران سالم و اخلاقی در لحظه

صفت‌های برجسته:
امید: توهم/ توقع/ خشم
گذران: رضایت/ آرامش

کارتون مورد علاقه:
امید: رابین‌هود. «من میدونم نمیشه» گالیور
گذران: بارباپاپا

کی خوشحال میشوم؟
امید: تا بیرون درست نشه من خوشحال نمیشوم
گذران: چه بیرون درست بشه و چه نشه من تلاش میکنم خوشحال باشم

کتاب مورد علاقه:
امید: اخبار تلگرام (!)
گذران: کتاب ۱۴ هزار لذت زندگی. اثر باربارا آن کیفر

افراد مورد تمرکز من برای بهبود وضع:
امید: با حفظ امید، ناگهان وضع همه خوب میشه!
گذران: به ترتیب من، خانواده‌ام، گربه‌ام، اطرافیانم، محله‌ام، شهرم، کشورم و جهان

مبنای مقایسه:
امید: مقایسه خیالی کشورم با کشورهای دیگه.
گذران: مقایسه واقعی خودم با بقیه مردم دنیا و تلاش برای گذران سالم مثل اونها. خوردن. خندیدن. کمک کردن. سفر کردن.

علوم مورد علاقه:
امید: علوم سیاسی و اجتماعی (با برداشت خبری/ سطحی/ تخیلی)  
گذران: روانشناسی/ زندگی سالم/ تغذیه

مبنای اصلی تمرکز:
امید: بیرون
گذران: درون

خداحافظ امید! سلام #گذران !


10
Oct
2018

----

 

ترافیک، مثالی از #گذران  


traffic-gozaran.jpg
امروز که توی ترافیک وحشتناک تهران مونده بودم به ذهنم رسید که ترافیک هم مثال خوبیه و باهاش میشه گذران سالم را توضیح داد:

تئوری انقلاب: ترافیک تهران راه حل داره و ایشالا آقای ایکس به زودی با چنج سر کار میاد و مشکل ترافیک بیست ساله تهران را زود حل می‌کنه. هورا.

تئوری امید: ما امید داریم که با حضور ایکس‌طلبها در شورای شهر و انتخاب شهردار مشکل حل بشه. اوه! اومدند و نشد؟ اشکال نداره. امید داریم که مردم با کار فرهنگی به تدریج با دوچرخه سرکار بروند. امید داریم حکومت پولدار بشه و مترو بسازه. امید داریم فساد اداری هم کم بشه که به جای پل صدر مترو صدر ساخته بشه. خلاصه کم‌کم در عرض بیست سال مشکل ترافیک با امید حل میشه. امید خودتون را از دست ندید. هورا.

تئوری گذران سالم: ما مطلقا امید به هیچ چیزی و هیچ حرکتی در زمینه حل ترافیک تهران نداریم. مطلقا امیدی نداریم که ترافیک تهران در چند سال آینده هیچ بهبودی پیدا کنه. هدف، گذران اخلاقی و سالم است. چی موندن در ترافیک را راحت تر میکنه؟ مردم کشورهای دیگه ترافیکشون را چگونه میگذرونند؟ کتاب می‌خونند. پادکست گوش میدهند. حتی در گوشی‌شان فیلم و سریال میبینند. میتونی به اطرافیانت هم یاد بدی گذران سالمتری از لحاظ سلامت روان داشته باشند. براشون پادکست بریزی. فهرست بهترین کتابهای صوتی را با دوستهات به اشتراک بگذاری. کارپولینگ کنید و درمسیر گپ بزنید. گذران سالم. مطلقا بدون امید به بهبود.

تئوری پوچی: ما نه امید داریم و نه حال و حوصله گذران سالم را داریم. دود می‌کشیم و بالاخره هم می‌میریم. مرسی. آه.

تئوری #گذران با سه تئوری دیگه انقلاب، امید و پوچی تفاوتهای اساسی داره. در موردش بیشتر صحبت میکنیم.

(عکس سلمان مانده در ترافیک جردن)


4
Oct
2018

----

 

ridge.jpg
نبرد اوکیناوا، #گذران و تفاوتش با پوچی

قطعا مانیفست «پایان امید آغاز گذران» نیاز به گپ و صحبت زیادتری داره. به خصوص تفاوت گذران با پوچی. در موردش آروم آروم صحبت می‌کنیم.

صحنه: جنگ تن به تن تموم شده و بد باخته‌ایم. همه روی زمین افتاده‌اند خونین و مالین. کسانی که کمتر از این جنگ آسیب دیده‌اند مشغول فکر در مورد حرکت بعدی هستند.

تئوری انقلاب: ما میتونیم بلند بشیم و اونها را شکست بدیم و راهش هم این و این و اینه. از منفی ۱۰۰ هم به مثبت ۵۰ میرسیم. هورا.

تئوری امید: علیرغم بحرانهای چند ده ساله آب، هوا، اقتصاد و فرهنگ، ما امید خودمان را از دست نمیدهیم. در صحنه‌ای که از زخمهای چند ده ساله همه خونین و مالین هستند، این کارها را میکنیم و به تدریج و در چند ده سال، از منفی ۱۰۰ به منفی ۱۰ حرکت میکنیم. هورا.

تئوری گذران: هیچ اتفاق خارق‌العاده‌ای با وجود بحرانهای به این عمیقی نمی افته. با ادامه تزریق امید الکی به این همه زخمی، قدم از قدم برنمیداریم و زندگی و کارهای ساده را هم انجام نمیدهیم. در بحرانهای به این عمق، از منفی ۱۰۰ فوقش میتونیم به منفی ۷۰ برسیم. پس نگاه باید برگرده سمت گذران و سلامت روان: به بغل دستی زخمیت کمک کنی نمیره. مخدر بهش بدی. دارو پیدا کنی. با اونی که داره تو صحنه جنگ دارو تلنبار میکنه مبارزه کنی. مطالعه کنی که تا حالا هیچکس جنگ منفی صد را نبرده. بتونی بخندی و بخندانی و کمک کنی و سالم و اخلاقی زندگی کنی.

تئوری پوچی: چرا بیخودی برای گذران سالم و اخلاقی تلاش میکنی؟ بگذار دارو بدزدند. بگذار بغل دستیت بمیره. به درک. خودت هم بهتره این را بخوری که زودتر بمیری.

----------

عکس از فیلم ۲۰۱۶ لبه هک‌سا است. داستان واقعی یک مخالف جنگ در ارتش آمریکا که حاضر نمی‌شه سلاحی حمل کنه اما در نبرد اوکیناوا جان ۷۵ نفر از همرزمانش را نجات می‌ده. قطعا نه «امید»ی به برد داشته نه پوچی را انتخاب کرده. انتخابش یک گذران در لحظه‌، اخلاقی و سالم بوده.

تئوری #گذران با سه تئوری دیگه انقلاب، امید و پوچی تفاوتهای اساسی داره. در موردش بیشتر صحبت میکنیم.


28
Sep
2018

----

 

مانیفست «پایان امید. آغاز گذران»

------
ما از کلمه امید بیزاریم.

مطلقا امید به هیچ چیزی و هیچ حرکتی نداریم. هیچ امیدی به اصلاح، مذاکره، براندازی، انقلاب، صلح، شورش، ارزانی، تحریم. هیچی.

هیچ امیدی.
به هیچ چیزی.
به هیچ حرکتی.

------

ما هم بیرون ایران هستیم. هم درون ایران هستیم. هم به ایران برگشته‌ایم. هم داریم از ایران میرویم. همه جور آدمی هستیم.

ما بیرون ایران هستیم. مهاجرت کرده‌ایم. خیر سرمان. ولی دائما با اخبار ایران شب و روز میگذرانیم. امید داشتیم و دیگر نداریم. اما باید از لحاظ روحی سالم بمانیم.

ما به ایران برگشته‌ایم. شرق و غرب دیده‌ایم. در ایران کاری راه انداخته‌ایم. مشکلات اینجا و آنجا را میدانیم. امید داشتیم و دیگر نداریم. اما باید از لحاظ روحی سالم بمانیم.

ما در فکر مهاجرت هستیم. شاید مهاجرت کنیم. شاید هم نکنیم. از مهاجرت ترسی نداریم. میدونیم هم به خودمون کمک میکنه هم به جامعه‌. چه برگردیم و چه برنگردیم و از دور کمک کنیم. اما باید از لحاظ روحی سالم بمانیم.

ما در ایران هستیم. نه مهاجرتی کرده‌ایم و نه مهاجرتی خواهیم کرد. ماندگاریم و باید از لحاظ روحی سالم بمانیم.

ما در ایران خانواده و فرزند و پدر و مادری داریم که باید سالم بمانند. امید داشتند و دیگر ندارند. اما باید از لحاظ روحی سالم بمانند.

-----

ما مطلقا امید به هیچی و هیچ حرکتی نداریم. از این به بعد فقط به دنبال «گذران» هستیم.

-----

ما از سیاست سر درنمیاوریم. یعنی قبلا سر در میاوردیم. خودمان روحانی و خاتمی و این و اون را آوردیم. اما اخیرا سر در نمیاوریم. روحانی و اصلاح‌طلبان را درک نمیکنیم. اون بقیه را که اصلا درک نمیکنیم. ولی مهم نیست. فعلا میخواهیم زندگی کنیم. لطفا دور و بر ما از کلماتی مانند اصلاح، مذاکره، براندازی، انقلاب، صلح، شورش و تحریم استفاده نکنید. کسانی که در اون مسیرها تلاش میکنند را درک میکنیم ولی کمکی نمیتوانیم بکنیم.

اتفاقا مردم را درک میکنیم. اونهایی که طلا میخرند و دستمال کاغذی. اونها هم امیدی ندارند و میخواهند سالم بمانند. اونها هم به دنبال گذرانند. اما گذران ما گذرانی «اخلاقی و سالم» است و گذران اونها گذرانی «غیراخلاقی و ناسالم». درک میکنیم و باهاشون حرف میزنیم.

-----

اما گذران یعنی چه؟ بعضی متفکرین معتقدند اصولا به جز نیازهای اولیه و غرایز فیزیولوژیک، در بقیه موارد هر کاری می‌کنیم، کارکرد اصلی و بنیادین آن «گذران وقت» است.

اصولا چرا در زندگی تلاش میکنیم؟ احتمالا برای پول، برای شهرت و محبوبیت، برای خدمت به جامعه، برای خلاقیت، برای مسوولیت اجتماعی، برای رسالت، برای حس مفید بودن. حالا اگر بگویند تلاش نکن و هدفی که میخواهی (پول و شهرت و ...) برآورده شده. احتمالا میگوییم پس من از فردا صبح چه کار کنم؟ روزم را چطور شب کنم؟ در دل همه اون اهداف زیبا، «گذران غافلانه وقت» است که پنهان شده. [مرتضی مردیها مجله اندیشه پویا شماره ۱۴ صفحه ۱۲۹]

یعنی در شرایط کاملا عادی، حتی وقتی که امید داریم و در زندگی کارهای ظاهرا مهمی میکنیم، در نهایت هدف اصلی زندگی «گذران» است. چه برسد به الان که با این اوضاع اقتصادی، با دو برابر تلاش، سرمایه‌ای با ارزش نصف روز قبل به دست میاوریم. بنابراین در شرایط حاضر اگر به هر چیز به جز «گذران» فکر کنیم دیوانه‌ خواهیم شد.

-----

ما مطلقا امید به هیچی و هیچ حرکتی نداریم. اما هر کاری میکنیم تا «گذران خودمان» را از لحاظ روحی سالمتر کنه. تاریخ میخونیم. وضعیت بقیه کشورها را میخونیم. سفر میکنیم. هر چند به جای مدیترانه به خزر. آشپزی می‌کنیم. میخندیم. می‌خوریم. می‌نوشیم.

ما مطلقا امید به هیچی و هیچ حرکتی نداریم. اما هر کاری میکنیم تا «گذران اطرافیانمون» را از لحاظ روحی سالمتر کنه. برای بیماران و دوستان دارو تهیه می‌کنیم. تاریخ میخونیم. از وضعیت کشورهای دیگه تعریف میکنیم. بازی می‌کنیم. کری ‌میخوانیم. میخندیم. میخندانیم. می‌خوریم. می‌نوشیم.

خداحافظ «امید».
سلام «گذران».
گذران اخلاقی و سالم خودمون.
کمک به گذران اخلاقی و سالم اطرافیانمون.

------


27
Sep
2018

----

 
‌هفدهمین سال شروع وبلاگ

امسال سال مهمی برای ایران است. باید بیشتر نوشت


7
Sep
2018

----

 

از صفدر و کفتر و تَکرار ناراضی هستید اشکالی نداره ولی بدونید چیزی به اسم اصلاحات (به عنوان جریانی با تئوری و پشتوانه و کتاب و حرف) به دلیل کندروی یا تندروی یا سرکوب یا هرچی در سال ۱۳۷۸ از بین رفت و چیزی که می‌بینید کاریکاتور اون هست.

حتی همین کسانی که به عنوان اصلاح‌طلب از اون دوران باقی مونده‌اند به دلیل ۲۰ سال فقر جریان و تئوری، آدمهای خوبی هستند ولی مطلقا وابسته به جریانی «فکری» نیستند چون فکری بسط و رشد پیدا نکرده است. همونطور که آدمهای جریان اصول‌گرا هم مطلقا وابسته به جریانی «فکری» نیستند.

کیهان فرهنگی. کیان. ایران فردا. راه نو. پیام امروز. قبض و بسط تئوریک شریعت. ما چگونه ما شدیم. فربه تر از ایدئولوژی ... کلی فکر و کتاب و مجله و سخنرانی و بحث و نقد، پشتوانه جریانی فکری بود به نام اصلاحات که ۲۰ سال پیش به دلیل کندروی یا تندروی یا هرچی به پایان رسید.

برای همینه که میبینیم سخته که از مردم خواست به تئوری و فکر و چیزی «باور» داشته باشند که ۲۰ ساله وجود نداره. #باور_اصلاحات

این حتی یک تحلیل نیست. یک فکت است: بعضی مردم در خیابون هستند «چون» جریانی و فکری به اسم اصلاحات وجود نداره. (و ظاهرا تقلیل اصلاحات به یک جمله که «رفرم تدریجی» است، یا جایگزینیش با چیزی بدون اون پشتوانه به اسم «اعتدال»، یا دموکراسی و تَکرار چهار سال یک بار جواب نداده)


2
Jan
2018

----

© 2001 - 2013